3 dni do konca.

Dzis juz tak niewiele zostalo. 3 magiczna liczba, trzeba wykozystac pozostajace dni jak najlepiej sie da. Przeszkadza brak Kingi. Wszystko juz nie takie kolorowe jak nie ma sie komu tego powiedziec, z kim przemyslec slow tych wszystkich ludzi na okolo. Troche bardziej przytlumiony i juz nie tak twardy, bardziej szary czekam na wyjazd jednoczesnie jak glupi chwytajac wszystko co tu jeszcze nie zostalo przeze mnie zbadane.

Wiec nie za duzo do pisania z przezyc. Dzis spacer w niskie Himalaje posrod niesamowitych olbrzymich rododendronow (ciekaw jestem jak tu jest jak kwitna) i tylko kilka przemyslen. Nie wiem poco wracac do domu i znow odwalac rutynke, ale chyba niezbedne jest wyedukowanie siebie, nauczenie swojego mozgu myslec i sie uczyc a potem w pelni swiadomie przyjmowac to co gotuje sie za rogiem.

Jesli ktos jeszcze nie za bardzo siebie zna, niepewnie czuje sie w sytuacjach, cokolwiekby to znaczylo, nie znalazl swojego marzenia, celu, mysle ze powinien tutaj przyjechac. Zobaczyc jak zyja Indolki, podroznicy. Jak niewiele trzeba zeby sie usmiechac. Duze slowa ale czuje ze 2 miesiace w Indiach to malo czasu, ale duzo zmian w czlowieku.

Kiedy przytargalismy sie do Delhi, przez 2 pierwsze dni bylem calkowicie sparalizowany, balem sie wychodzic z naszego domku. Szok kulturowy i juz o tym pisalem. Nic nie jest tak jak w domu, kazdy do ciebie mowi, kazdy patrzy. Dzis jakos tez do wszystkich mowie, do kazdego sprzedawcy z bananem na ustach chce sie zagadac, powiedziec mile slowo. Spotykam pogroznikow i gadam z nimi zaczynajac od srodka a nie od "what's ur name" tylko opowiadajac jak wlasnie przed chwila jadlez zupe i polecasz, a tak poza tym to chyba dzis jest jakies party w Daramsalhi. Nie wiem jak to nazwac, ale czuje sie jak w filmie, gdzie wioskowy chlopiec idzie przez swoja wioseczke i zagaduje do wszystkich wolajac ich po imieniu. Mnostwo osob zna sie tu po imieniu i wszyscy sie dobrze z tym czuja. Maja siebie na wiezchu i nie potrzeba zawiazywac dlugotwalej znajomosci zeby ktos opowiedzial ci cos ciekawego, smutnego, prywatnego. Tu wszystko jakos wedruje, z ust do ust przenosza sie rady, madre slowa, zyciowe wybory i sciezki tych wszystkich tu.
Pisze to dlatego ze przedwczoraj ktos powiedzial ze po powrocie do domu czuje sie jeszcze wiekszy szok kulturowy niz przy przyjezdzie do Indii. Otwartosc ludzi w domu ogranicza sie do cichego "przepraszam" kiedy trzepna cie niechcacy parasolem w autobusie. Nikt z nikim nie zamieni bezinteresownego slowa, bez zobowiazan a w obawie o swoja "prywatnosc" mokt nawet sie na siebie nie patrzy. Bezsensu byloby rozpoczac rozmowe o niczym z jakims kolejnym nikim w jakims niekonkretnym miejscu w trakcie czekania na kolejny autobus.  Ile razy mowi sie dziendobry w domu ? Ja dziennie tutaj przynajmniej obdarzam usmniechem i tutejszym "Namaste" 100 osob a jeszcze wiecej pozdrawia mnie. Codziennie jestem zagadany o smak ciastka z piekarni, miejsce skad pochodze, o moje samopoczucie. Nie jest to jednak Angielska uprzejmosc tylko taka jakas ludzka :-D To jest cos zupelnie innego i chodzbym nie wierzyl w zadnych bogow i w zadne duszki, to jednak tutaj, w poblizu klasztorow, z pousmiechanymi mnichami na ulicy, jakos wyczuwqa sie aure zadowolenia i wszechobecnej jednosci? Nie bardzo w dalszym ciagu znajduje odpowiednie slowo.
Boje sie 2-giego szoku kulturowego jak holera. Nie wiem jak sie na to przygotowac, a moze juz teraz powinienem kupic sobie jakies Indyjsko pachnace klapki na oczy zeby chociaz miec wspomnienie tego miejsca kiedy bede NIE zwracal uwagi na wszystko wokol.

Coraz czesciej w Warszawie zadawalem sobie pytania, gdzie, poco, dlaczego, dla kogo, jak jeszcze dlugo robie to co robie i chyba to normalne dla kazdego w moim wieku.  Tutaj zadaje sobie te pytania jeszcze czesciej ! I tak jak tam odpowiedz przynosila mi duzo smutku i duzo rozczarowania tak tutaj zaczynam wszystko jakos sobie ukladac. Dlaczego wracam do Warszawy, dlaczego nie rzuce szkoly na rzecz tutejszego zycia. Dlaczego jednak chce zostac jeszcze i przygotowywac sie na przyszlosc.
Karmapa, przewodnik duchowy buddystow mowil, ze zupelnie jedynym celem w zyciu jest byc szczesliwym. Jedyny i zupelny cel. Fajne co ??